brownsberg_foto_2. (Wordro.be)jpg

“200 dollar”. Hij heeft de woorden nog niet helemaal uitgesproken, of mijn arme portemonnee krimpt al in elkaar. Ik zwier mijn blonde charme lustig in de strijd, maar ook daarmee haal ik mijn slag niet thuis.

Hij wijkt niet van zijn onredelijk hoge bedrag. Ik barst een betoog los over hoe die overrijpe geldbomen in mijn achtertuin enkel groeien in zijn verbeelding. “200 dollar”. Als ik in gezelschap was geweest, had hij mij slechts de helft doen betalen.

Ik laat de eer aan mezelf en weiger zijn voorstel. Plan C mislukt. Reizen zonder plan blijkt geen sinecure in Suriname, alleen rondtrekken nog minder. Brownsberg staat al lang hoog op mijn lijstje, maar ik stuit maar niet op een eenvoudige oplossing die me daarheen brengt. Geen welwillende medereiziger voor een wandeltocht, geen voordelige uitstap met de bus en nu ook geen betaalbare taxi. Ik bevind me nochtans in Brownsweg, het dorpje dat pal naast de berg ligt. Ik besluit dat er niets anders opzit; dan beklim ik hem op mijn eentje. Mijn ongetrainde beenspieren krijgen het op slag nog warmer.

brownsberg_foto_1 (Wordro.be) brownsberg_foto_2. (Wordro.be)jpg

RAZENDE STILTE

Wanneer ik om zeven uur ’s ochtends aan de twaalf kilometer begin, is Brownsberg gehuld in een mistgordijn. Het is half oktober, niet langer hoogseizoen en dat merk ik. Niemand die mijn pad kruist. Rondom mij heerst de stilte, maar in mijn hoofd niets dan geraas. De zelfstandige avonturierster voert er een hevige discussie met de bedachtzame toerist.

“Ik ben een onafhankelijke, spontane reizigster.”
“Ssst, wat hoor ik daar?” Ik draai mijn hoofd bij ieder geruis of geritsel. Echt of ingebeeld, ik herken het verschil niet meer.
“Een reis is toch maar compleet als er een uitdaging inzit?”
“Maar als er nu iemand met kwade bedoelingen uit de bosjes springt, ben ik gezien. Ik ken niet eens het noodnummer.”

Brownsberg_foto 3 (Wordro.be)

GUNSTIG LOT

Halverwege mijn kruistocht hoor ik een motor naderen. Opluchting alom. Een schamele grijze bak draait de hoek om. Roestvlekken aan de bumper, twee zware deuken linksvoor. Dertig jaar geleden moet hij in de bloei van zijn bestaan geweest zijn. Ik houd halt aan de kant van de weg en de chauffeur mindert vaart. “Zetten jullie me boven af?” hijg ik door het open raam. Ik verbaas me over mijn ongegeneerde directheid. De heren vooraan bekijken me stilzwijgend. Hun gestaar laat lezen dat ze op dit uur geen solo rugzaktoeriste verwachtten. De dame op de achterbank schuift haar kampeertassen aan de kant en opent het portier.

“Ben je hier alleen?” Ze herhaalt haar vraag drie keer. Wanneer ik bevestigend knik, fronst ze haar wenkbrauwen. Die ongeruste blik herken ik. Eigen aan moeders. Ik neem plaats naast de rollen toiletpapier en thermosflessen. Meteen lopen zweetdruppels in warme stralen langs de lederen bekleding naar beneden. De mannen reppen geen woord en ook op de achterbank blijft het de rest van de rit stil. De rust in mijn hoofd keert terug.

brownsberg_foto_4 (Wordro.be) brownsberg_foto_5 (Wordro.be)

KLEINE WERELD

Drie uur later zit ik op de top van de berg te genieten van het uitzicht, wanneer ik opeens mijn naam hoor. Ik draai me om en zie de gids die me een week geleden naar Raleighvallen begeleid heeft. Hij lijkt even verbaasd als de heren vanmorgen om me hier alleen aan te treffen.

brownsberg_foto_6 (Wordro.be)

“Hoe ben je hier geraakt?”
“Ik was er te voet aan begonnen, maar het lot was me gunstig gezind en ik heb een gratis lift gekregen.”
“Hoe keer je terug?”
“Geen idee.”
Hij wijst naar een aantal geparkeerde wagens verderop en glimlacht.
“Maak je maar klaar, er is nog plaats in mijn bus.”

Tien minuten later start de motor en zetten we koers richting Brownsweg.

brownsberg_foto_6 (Wordro.be) brownsberg_foto_8 (Wordro.be)

KLEIN GELUK

De snelheid waarmee hij de bochten neemt, verraadt dat de chauffeur niet aan zijn proefstuk toe is. Vakkundig omzeilt hij de kuilen in de zandweg, waardoor het busje van links naar rechts zwaait. Een spoor van rode stofwolken blijft achter. Met een half oor vang ik het gesprek op tussen de andere toeristen. Drie Nederlandse families die elkaar proberen te imponeren met verhalen over verre droombestemmingen, al zullen ze nooit weten hoe avontuurlijk een bezoek aan Brownsberg kan zijn.

Aan de splitsing die het dorp scheidt van de eenzame weg richting hoofdstad word ik afgezet. Vijftig meter verder wachten een koude douche en een knusse hangmat op mij. Ik stap uit en wil de gids dankbaar een paar gekreukte dollarbriefjes toestoppen. Hij wuift zijn hand weg, schuift de deur van het busje achter me dicht en roept door het raam, “Drink er maar een op!”

brownsberg_foto_9 (Wordro.be)

Een reisverhaal als souvenir? Laat Wordrobe de hoogtepunten van je omzwervingen neerpennen. Begin met “hallo”.

0 replies

Leave a Reply

Want to join the discussion?
Feel free to contribute!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *